Niepewnym krokiem weszłam na tyretorium watahy. Rozejrzałam się w około i poszłam dalej. Widziałam sporo wilków, ale jeden szczególnie przykuł mój wzrok. Zainteresowana poszłam za nim. Zobaczyłam, że poluje to też chciałam pokazać swoje siły. Zauważyłam na niebie ptaka i to dość dużego.
-Taka zdobycz nie może pozostać bez właściciela-pomyślałam i zaczełam biec co sił w łapach.
Ptak usiadł na kamieniu i obserwował otoczenie. Ja jak i ten wilk zaczęliśmy się skradać. W końcu nadszedł czas na ostatni krok. Popatrzyliśmy się na siebie i zaczęliśmy krótką rozmowę.
-Nawet o tym nie myśl-powiedział mi nieznajomy wilk.
-Bo co?-odezwałam się-każdy ma prawo tutaj polować.
-Słuchaj!-zaczął-jesteś tu nowa, więc nie podskakuj.
-Nie muszę i tak jestem lepsza.
Wilk przewrócił oczami.
-Co odjeło ci mowę?-zapytałam.
-Nie tylko po prostu nie chce mi się z tobą gadać-powiedział.
-Dobra to niech wygra lepszy!-krzyknęłam i kontynuowaliśmy łowy.
Nie minęła chwila, aż spotrzegliśmy, że ptaka nie ma.
-To twoja wina!-krzyknął wilk.
-Moja?!-zdziwiona powiedziałam-To ty do mnie zacząłęś rozmawiać!
-Nie musiałaś mi odpowiadać-stanowczo odpowiedział.
Odwruciliśmy się od siebie i każdy poszedł w swoją stronę. Po chwili znowu się na siebie popatrzyliśmy.
-Co?-zapytał-Wilka nie widziałaś?
-Widziałam-spokojnie odpowiedziałam-tylko takiego jak ty to jeszcze nie.
-Takiego jak ja, czyli?
-Nie ważne-powiedziałam i poszłam dalej.
Moja intuicja podpowiadała mi, że basior dalej idzie za mną.
-Czemu idziesz tam gdzie ja?-zirytowana spytałam.
-Chce się dowiedzieć co miałaś na myśli.
-Nie musisz się tak starać i tak ci nie powiem-z uśmiechem powiedziałam.
-To nie mów-wilk odwrócił się i poszedł.
-Zaczekaj!-krzyknęłam do niego.
-Wiedziałem, że i tak mi to powiesz.
-A skąd wiesz, że akurat to ci powiem?
-Przeczuwam tak-roześmiał się wilk.
-Z czego się tak śmiejesz?
-Z ciebie!
-Niby czemu-spytałam z czystej ciekawości.
-Bo jesteś śmieszna-odpowiedział.
-Ja śmieszna?
-Tak, ale mniejsza z tym co chciałaś powiedzieć?
-Nie skupiasz się, dlatego ci nie wychodzi.
-Co?-zapytał.
-Już przestałeś się śmiać?-powiedziałam.
-Ja sie nie skupiam?!-w tym akurat to jestem mistrzem.
-Tak to dlaczego ci się nie udało?-zapytałam.
-Bo mnie rozproszyłaś!-odpowiedział poddenerwowany-jak chcesz możemy zrobić zawody, kto lepszy.
-Ja się zgadzam, to do jutra!
-Do jutra? Tak od razu?
-A co, nie zdążysz się przygotować?-zapytałam.
-Dobra!-powiedział-może być.
C.D.N.!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz