Od Ifus

Byłam sobie na polowaniu, ale nic nie złapałam. Nie miałam humoru do łapania zwierzyny... Echh Iris to ma dobrze... Zaprzyjaźniłyśmy się i cieszyłam się z tego, ale zazdrościłam jej trochę... Układa jej się w życiu, mi nie... Ma adoratora, ja mam pustkę w sercu... Była burza. Wzbiłam się w powietrze... Krople wody do mnie szeptały...
- Ifus... Ifus... Ty nie masz rasy... Jesteś wszystkich ras... Jesteś wszystkim i niczym... Masz wszystkie moce... Jesteś niepokonana... Z łatwością obaliłabyś Iris... Ale ty nie jesteś taka... Jesteś dobra... I nie daj się wzieść złu... Jesteś jednak demonem... I nie zapominaj o tym...
Przeniosłam się w przyszłość i zobaczyłam siebie. Obok mnie leżało kilka szczeniaków:





- Ifus... Będziesz miała liczne potomstwo, oj liczne... zapoczątkujesz skrzydlaty ród... Wszyscy z tego rodu będą mieli skrzydła! No może nie wszyscy... Będą dwa szczeniaki beż skrzydeł, może więcej... Będziesz żyła po królewsku, zgodnie z całą watahą... - szeptały dalej krople deszczu. Zleciałam na ziemię. Byłam zbyt wyczerpana, aby w ogóle myśleć. Zasnęłam...
Obudziłam się nagle... Zbyt szybko... Nade mną stało kilka wilków.
<Ktoś odpowie?>