Od Katrin

Gwałtownych uciech i koniec gwałtowny;
Są one na kształt prochu zatlonego,
Co wystrzeliwszy gaśnie.William Shakespeare, Romeo i Julia - akt II, scena VI~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~Ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz.Księga Rodzaju 2, 17~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~Urodziłam się tutaj w miejscu, które później nazwano Mglistym Lasem. Dla nas ta ziemia była wieczna. Nie miała, ani początku, ani końca. Nie istniała także granica między ziemią, a niebem. Należeliśmy do tego miejsca, jak wiatr wiejący wśród drzew, od zawsze i na zawsze. Zostałam, tak jak wcześniej moja matka samicą Alpha, jednak ten zaszczyt łączył się z przestrzeganiem zasad i tradycji mojej watahy. Najważniejszą z tych zasad były zakaz łączenia się w pary Alph i Omeg oraz zakaz ich wspólnego wycia. Karą za złamanie tych zasad było wieczne potępienie i wygnanie z watahy. Nigdy nie przypuszczałam, że mogłabym pokochać Omegę. Według tradycji to ojciec wybiera swojej córce basiora. Miałam wyjść za Sazana, samca Alpha, który miał być następcą mojego ojca. Nie kochałam go on był taki poważny i zapatrzony w siebie. Wtedy poznałam Setha. Był wspaniały i piękny. ^^ Niestety był Omegą. Nie mogłam tego znieść. Wreszcie postanowiłam sprzeciwić się rodzinie i posłuchać głosu serca. Poszliśmy z Sethem nad Wodospad Kochanków na północne wycie i złamaliśmy jedną z dwóch najważniejszych zasad. Nikt by się o tym nie dowiedział, gdyby Sazan ogarnięty nienawiścią do Setha nas nie śledził. Rozwścieczony zaczął nas gonić, aby potem zabić w męczarniach...- Biegnij! - krzyknął Seth - Dogania nas!Rzeczywiście Sazan zaczął nas doganiać. W pewnym momencie wybiegliśmy na Wrzosową Łąkę, gdzie bawiłam się z Sethem, jak byłam mała. Polana znajdowała się tuż przy górze. Zbliżał się wrzesień więc zakwitały już wrzosy. Czułam się tak, jakby na chwile Charon postanowił zatrzymać czas. Zaraz za nami wyłonił się Sazan. Seth stanął przede mną, aby chronić mnie własnym ciałem. Rozpoczęła się krwawa walka. Próbowałam pomóc, ale zostałam odepchnięta i uderzyłam głową w kamień tracąc na chwile przytomność. Kiedy się obudziłam Sazan znęcał się nad Sethem, ponieważ posiadał moc zadawania bólu patrzącym mu w oczy. Resztkami sił wykrztusiłam z siebie żałosne i ciche Nie! Gdy mój przyszły partner to usłyszał na chwile oderwał wzrok od zwijającego się z bólu Setha. Następnie powiedział głosem donośnym i przenikliwym - Następna będziesz ty.Po tych słowach Sazan rzucił się na Setha i udusił go na moich oczach. Nie mogłam nic zrobić, byłam zbyt słaba. Wreszcie udało mi się wstać. Sparaliżowana wpatrywałam się w ciemne oczy drapieżcy stojącego parę metrów przede mną, a on przyglądał mi się z uśmiechem. Nigdy wcześniej nie zastanawiałam się nad tym, jak chciałabym umrzeć. Gdybym nie złamała zasad, nie stałabym teraz oko w oko z mordercą mojego ukochanego. Wiedziałam o tym dobrze, ale mimo to nie potrafiłam zmusić mego serca do tego, by żałowało tych decyzji. Właśnie dzięki nim spotkało mnie szczęście, o jakim nawet nie marzyłam, i nie warto było rozpaczać, że słodki sen dobiegał końca, lecz jedno wiedziałam na pewno Seth zginął, ponieważ chciał, żebym ja żyła. Nie zmieniając przyjaznego wyrazu twarzy, mroczny łowca ruszył w moją stronę, by zadać ostateczny cios. Musiałam szybko coś zrobić. Nie miałam szans w walce z wrogiem. Mogłam uciec, ale Sazan był łowcą i po pewnym czasie dogoniłby mnie. Przeciwnik był coraz bliżej i bliżej. Kiedy miał już dokonać swej zemsty zza moich pleców wyskoczył ogromny rudy wilk. Bez wahania rzucił się na Sazana. Przyglądałam się długiej walce i zastanawiałam się kim jest ten wilk i skąd się tu wziął. Nagle Sazan padł na ziemię. Od razu otoczyła go kałuża krwi i to był wystarczający dowód na to, że nie żyje. Zwycięzca odwrócił się i ruszył w moją stronę. Kiedy zobaczyłam jego pysk dotarło do mnie, że "tym wilkiem" był zmarły już wojownik Baldur.- Dotrzymałem obietnicy - powiedział dumnym głosem i zniknął. Przez chwilę stałam nieruchomo. Potem powoli zaczęło do mnie docierać, że krew spływa mi po karku i że mam złamaną łapę. Na dodatek odkryłam w sobie nową moc. W oddali słychać było kroki członków mojej watahy. Spojrzałam jeszcze ostatni raz na sztywnego już Setha i kulejąc uciekłam. Błąkałam się chyba trzy dni. Wreszcie brudna, głodna i wycieńczona trafiłam na jakąś łąkę. Był tam tylko jeden młody wilk. W pewnej chwili zauważył mnie i ruszył w moją stronę...<Altair?>